Woodie Smalls als alter ego: “’Hij is een fucking legend”

Al voordat hij zijn debuutalbum Soft Parade officieel releasde, een kleine maand geleden, had de  Belgische Woodie Smalls succes. Na de release van zijn eerste single Champion Sound in mei dit  jaar, werd hij al snel opgemerkt in zijn thuisland en de landen daar omheen. Zo werd de 19-jarige rapper bijvoorbeeld opgenomen in Encore’s Freshmenlijst en stond hij afgelopen zomer al op Solar Festival. 

Het gaat hard met Woodie Smalls. Na zijn release van Champion Sound werd hij getekend bij Sony 

Music, waarna ook een naamsverandering plaatsvond. Voorheen ging de jonge Belg namelijk door 

het leven als Woods, de naam waarmee hij zich ook voorstelt als ik hem ontmoet. “Een vriend van 

me had gezegd dat ik een artiestennaam nodig had als ik begon met rappen”, vertelt hij met Belgisch

accent. “Die nacht daarna heb ik de héle tijd liggen nadenken over een naam. Iets in mijn hoofd zei 

‘Woods’, en dat klopte gewoon. Toen ik het later aan die vriend voorlegde keken we elkaar aan en 

toen wisten we: oké, Woods is echt nice.” Maar sinds de deal met Sony is die naam verleden tijd en is 

het Woodie Smalls geworden: “Ik kreeg de tip om mijn naam te veranderen want als je Woods 

opzoekt, kom je uit op foto’s van struiken enzo. En er is ook al een band die Woods heet. Een tijdje 

terug hadden zij een optreden op een festival in België. Ik kreeg van iedereen berichtjes dat ze me 

kwamen checken, maar dat was ik helemaal niet haha.” Bang voor een ‘identiteitsonderdrukking’ van

een grote platenmaatschappij als Sony is Woods niet: “Nee, daar heb ik geen schrik van. Ik heb die 

mensen ontmoet en volgens mij zijn ze down met wie dat ik ben. Ik denk dat ze niet zo’n zware 

invloed gaan hebben op mijn identiteit.”

 

Maar wat is die identiteit eigenlijk, wie is Woodie Smalls? Beschouw hem als het alter ego van 

Sylvestre Salumu, zoals de rapper uit Sint-Niklaas echt heet. “Woodie Smalls is iemand die ik wil zijn, 

maar die ik nog niet ben. Woodie Smalls is crazy, niet verlegen en all over the place. Hij is een dope 

ass rapper, een fucking legend. Ik ben Sylvestre. Woodie Smalls is zo iemand die ik vroeger altijd 

wilde zijn, en nu langzaamaan begin te worden.” Op muzikaal gebied doet Woods vooral zijn eigen 

ding. “Ik denk dat ik een soort van speciale flow heb. Tenminste dat hoor ik van mensen”, voegt hij 

daar bescheiden aan toe. “En mijn Engels, het klinkt wel een soort van internationaal. Ik denk dat dat 

wel typerend is”, vertelt hij licht twijfelend. De jonge rapper blijkt zo nu en dan best een bescheiden 

man te zijn. Zo wordt ook duidelijk als hij vertelt dat ie de hype rondom Soft Parade helemaal niet 

verwacht had. “Zij wel’’, hij wijst lachend naar zijn vrienden. “Ik wist wel dat de song goed was, maar 

dit had ik niet verwacht.” Door die uitspraak blijkt ie eerder bescheiden te zijn dan ongeïnteresseerd, 

zoals af en toe lijkt. Tijdens het interview checkt hij verschillende keren zijn telefoon en soms lijkt hij 

meer tegen de tafel te praten dan tegen ons. Media-aandacht komt niet over als zijn eerst zorg, iets 

dat hem misschien stiekem wel siert. Wat doet die aandacht met hem nu zijn album goed ontvangen 

is? “Dat betekent gewoon dat ik goed bezig ben denk ik. Dat ik een soort van talent heb. Maar ik blijf 

gewoon mezelf. Ik voel dat ik goed bezig ben en dat geeft me een goed gevoel, maar ik zal niet gaan 

veranderen.” Ik vraag hem of hij er waarde aan hecht wat media over hem schrijven, wat nu toe niets 

anders dan lof is. Hij begint te lachen: “Nee, niet echt nee.”

 

Onlosmakelijk viertal

Woodie Smalls houdt van fun, erop uit gaan, leuke dingen doen. Wat dat betreft staat Sylvestre naar 

eigen zeggen niet ver van zijn alter ego af. “Ik ben ook heel open”, voegt hij daar aan toe. Dat laatste 

hoor je ook terug op het album. “Ik leg gewoon allerlei situaties uit. Dingen die thuis gebeuren, zoals 

geen geld hebben bijvoorbeeld, of dat het slecht gaat op school, dagelijkse dingen. What If gaat er 

bijvoorbeeld over dat je net klaar bent met school en dat je je afvraagt: wat nu? Ga ik een goeie baan 

vinden? Ik stel mezelf vragen over het leven.” Daarnaast komen zijn vrienden regelmatig aan bod. 

“De ene keer noem ik hem, dan hem. Ik benoem dingen die ik met hen heb meegemaakt.” Hij wijst 

naar het drietal dat ook vandaag meegekomen is en regelmatig verschijnt in Woods’ videoclips of 

tijdens zijn optredens. “Overal waar zij hangen, hang ik ook. Of eigenlijk, waar ik hang, hangen zij 

ook. Het zijn mijn grote broers. Ik denk dat ze niet direct invloed hebben op de muziek die ik maak, 

maar als ik bijvoorbeeld een aanbod ergens voor krijg, bespreek ik eerst alles met hen.” Woods 

vertelt dat ze al vanaf kinds af aan bij elkaar in de straat wonen en dat ze dus praktisch met elkaar 

zijn opgegroeid. “We deden echt crazy stuff voor onze leeftijd; belletje trekken, stenen door ruiten 

gooien, springen van hoge dingen enzo. Echt dumb stuff.” Een kleine rebel die Sylvestre, op school 

was hij dan ook niet altijd geliefd. “Op de lagere school was ik nog wel een brave jongen, maar vanaf 

de middelbare.. Ik was luid en zelfs onbeleefd af en toe.” De pianolessen die hij volgde waren dan 

ook geen succes. “Ik heb geloof ik twee weken les gehad haha, maar het was echt een ramp. Daarna 

heb ik nooit meer een poging gedaan.” 

 

Tyler, The Creator & Pharrell

Toch is Woods wel altijd met muziek bezig geweest. “Mijn oom maakte muziek, door hem ben ik in 

contact gekomen met rappen. En met deze gast hier”, hij wijst naar de jongen naast hem, de 

Belgische rapper K1D, “daar maakte ik altijd al muziek mee.” Als ik vraag naar zijn voorbeelden draait 

zijn hoofd weer naar rechts: “This nigger here.” In het rijtje dat volgt noemt hij Kanye, Jay-Z en Tyler, 

The Creator. Die laatste heeft hij al vaker genoemd in interviews. “In de derde klas van de middelbare 

school liet een vriend van me een nummer van Tyler horen, Bastard. Hij liet het me horen in de bus, 

en ik heb het die hele busrit geluisterd, heen en terug. It fucked up my mind. Zijn manier van denken 

heeft mijn manier van denken veranderd. Dat ik hem nu ontmoet heb, dat is echt crazy.” Ook noemt 

hij Pharrell. Wie een van Woods’ videoclips bekeken heeft, begrijpt de affiniteit met de Amerikaanse 

rapper. Vrolijkheid en fun voeren de boventoon, iets dat hij met Soft Parade over wil brengen. “Er 

staan vrolijke nummers op, maar ook minder vrolijke nummers. Samen vormt het één verhaal met 

als rode draad progress. Toen ik met het album bezig was, waren we broke as fuck en de studio was 

dirty as shit. Dus we wilden iets positiefs maken. Progress, dat is het woord dat ik aan mijn album 

geef.” Hij wil een belangrijke boodschap meegeven aan degene die het luisteren: “Just be yourself 

and have fun with it, de rest komt vanzelf wel. Ik heb het gevoel dat veel mensen dingen forceren en 

dat is gewoon niet nodig.” Wat zijn eigen favoriete track van het album is? “Wauw, dat hangt er 

vanaf. Als ik nu broke zou zijn, zou ik What If noemen. Maar op dit moment zeg ik About The Dutch. 

Want nu ben ik happy, ik heb money in my pocket haha!”